Rozdział 6
Warunki techniczne pojazdów

Art. 66. 1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby
korzystanie z niego:
1 nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało
porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;
2 nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom
określony w przepisach szczegółowych;
3 nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości
określone w przepisach szczegółowych;
4 nie powodowało niszczenia drogi;
5 zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie
się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy
równoczesnym jej obserwowaniu;
6 nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości
określone w przepisach szczegółowych.
1a. Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i ciągnik
samochodowy, dla którego określono dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów powyżej 3,5
t, powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędkości montowany przez producenta
lub jednostkę przez niego upoważnioną, ograniczający maksymalną prędkość autobusu do 100 km/h,
a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h.
1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu:
1 specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby
Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i jednostek ochrony
przeciwpożarowej;
2 zabytkowego;
3 nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio
określone w ust. 1a;
4 używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;
5 przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.
1c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące
podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe niż
ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń ograniczających maksymalną prędkość pojazdów
przewożących niektóre towary niebezpieczne.
2. Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu i
ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane w
należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie.
3. Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne
ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd,
uniemożliwić samoczynne odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie świateł i
hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.
3a. Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art.
66a, cechy identyfikacyjne:
1 numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;
4. Zabrania się:
1 umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub
przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub
innych uczestników ruchu;
2 a) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów,
których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie
wpływa na środowisko;
3 stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom
określonym w przepisach szczegółowych;
4 umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie
pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub
czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie;
5 wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego
używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo
przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego
użycia; nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego i Straży Granicznej;
6 wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a
pkt 1;
7 dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem:
8 pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji lub decyzja
zwalniająca pojazd z homologacji,
9 pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność
gospodarczą w tym zakresie.
5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw
wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne
pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.
6. Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne
pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do
spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i
używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej i straży
pożarnej.
8. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególności:
1 konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;
2 zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko;
3 przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części;
4 przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.
9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się względami technicznymi,
zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wymogami ochrony środowiska oraz mając na celu
zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami
wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia i
części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu
drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko.

Art. 66a. 1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.
2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech
identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:
1 zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej,
którego markę określa się jako “SAM”;
2 którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez
numeru fabrycznego;
3 odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;
4 nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku
pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub
sfałszowaniu;
5 w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym
orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;
6 w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas
wypadku drogowego albo podczas naprawy.
3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być stwierdzone pisemną opinią
rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne
cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego
ich zniszczenia lub zafałszowania.
4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie
pojazdu, jeżeli była wydana.
5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych dla
zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust.
2.
Art. 67. 1. Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych
przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
pojazdy.
2. Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec
uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.
Art. 68. 1. Producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego,
motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany
uzyskać dla każdego nowego typu tych pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i części świadectwo
homologacji wydane przez ministra właściwego do spraw transportu.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera samochodu
osobowego z silnikiem spalinowym, ciągnika rolniczego, motocykla i motoroweru, który uzyskał w
odniesieniu do poszczególnych tych pojazdów świadectwo homologacji wydane zgodnie ze
wspólnotową procedurą homologacji przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii
Europejskiej.
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera przedmiotów
wyposażenia lub części pojazdu, który uzyskał dla tych przedmiotów wyposażenia lub części
świadectwo homologacji wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
4. Producent lub importer, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany przekazać ministrowi
właściwemu do spraw transportu informację o uzyskanym świadectwie homologacji typu pojazdu
wraz z opisem technicznym oraz dane i informacje o pojeździe, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt
1-4 i ust. 1a pkt 1, jeżeli opis techniczny ich nie zawiera.
5. Za producenta, o którym mowa w ust. 1, uważa się również podmiot dokonujący montażu lub
zabudowy pojazdów.
6. Przepis ust. 1 dotyczy również instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem
oraz sposobu jej montażu przez różne podmioty.
7. Świadectwo homologacji wydaje się za opłatą na podstawie wyników badań homologacyjnych
polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część
odpowiadają warunkom określonym w:
1 przepisach art. 66 oraz ust. 19;
2 regulaminach stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych
wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być
stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na
podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z
2001 r. Nr 104, poz. 1135 i 1136), przyjętych do stosowania przez Rzeczpospolitą
Polską wraz ze zmianami obowiązującymi od daty wejścia ich w życie;
3 art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
(Dz. U. Nr 25, poz. 202).
8. Minister właściwy do spraw transportu lub jednostka przez niego upoważniona może
przeprowadzać kontrolę produkcji pojazdów, przedmiotów ich wyposażenia lub części, objętych
homologacją typu, co do ich zgodności z warunkami określonymi w świadectwie homologacji.
9. Koszty badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji, zbieranie i przetwarzanie
informacji, o których mowa w ust. 4, pokrywa producent, importer lub podmiot dokonujący
montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.
10. W przypadku produkcji danego typu pojazdu przez różne podmioty badania homologacyjne
przeprowadza się odrębnie dla każdej wersji typu pojazdu.
11. W razie zmiany warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji producent
lub importer jest obowiązany uzyskać zmianę posiadanego świadectwa homologacji polegającą na
rozszerzeniu świadectwa homologacji danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części.
12. W razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części
wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji,
producent lub importer jest obowiązany uzyskać zmianę posiadanego świadectwa homologacji
polegającą na rozszerzeniu świadectwa homologacji danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia
lub części.
13. Zmianę świadectwa homologacji wydaje się za opłatą po sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu,
przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają warunkom określonym w przepisach art. 66
oraz ust. 19, a także w regulaminach, o których mowa w ust. 7 pkt 2.
14. Świadectwo homologacji typu pojazdu wygasa, jeżeli:
1 producent lub importer pojazdu, w przypadkach, o których mowa w ust. 11 i 12, nie uzyska
zmiany do tego świadectwa;
2 producent podejmie decyzję o ostatecznym zakończeniu produkcji danego typu pojazdu.
15. Producent lub importer pojazdu jest obowiązany przekazać ministrowi właściwemu do spraw
transportu, na 60 dni przed terminem wygaśnięcia świadectwa homologacji, informację o
wygaśnięciu świadectwa homologacji typu pojazdu, ze wskazaniem powodu i daty wygaśnięcia oraz
numeru identyfikacyjnego VIN ostatniego pojazdu danego typu, zgodnego z wygasającym
świadectwem homologacji.
16. Minister właściwy do spraw transportu cofa świadectwo homologacji w razie stwierdzenia, że
pojazd, przedmiot wyposażenia lub część nie odpowiadają warunkom określonym w świadectwie
homologacji i producent lub importer nie usunął stwierdzonych niezgodności w terminie 90 dni od
ich stwierdzenia.
17. Przepisy ust. 1-16 nie dotyczą pojazdu:
1 zabytkowego;
2 zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej,
którego markę określa się jako “SAM”;
3 specjalnego lub używanego do celów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji, Straży Granicznej,
kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej oraz Straży Pożarnej;
4 wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki rocznie; nie dotyczy to
tramwajów i trolejbusów.
18. Pojazdy, o których mowa w ust. 17 pkt 1 i 2, podlegają badaniu co do zgodności z warunkami
technicznymi, które przeprowadza się na koszt wnioskodawcy.
19. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:
1 warunki i tryb wydawania, zmiany i cofania świadectw homologacji, zakres wymagań
obowiązujących w procesie homologacji, zakres i sposób przeprowadzania badań
homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji lub montażu z warunkami homologacji,
wzory dokumentów związanych z homologacją oraz jednostki upoważnione do
przeprowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji lub montażu z
warunkami homologacji,
2 wysokość opłat za wydanie i zmianę świadectwa homologacji nie wyższych niż
równowartość średniego kursu 1.000 euro, przeliczanego na złote według średniego kursu
walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roku
poprzedzającego rok wydania rozporządzenia
- uwzględniając w szczególności przepisy prawa Unii Europejskiej i porozumienia międzynarodowe
dotyczące badań homologacyjnych oraz koszty wydania i zmiany świadectw homologacji w
zależności od zakresu świadectwa.
20. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
przekazywania i przetwarzania danych i informacji o pojeździe, o których mowa w art. 80b ust. 1
pkt 1-4 i ust. 1a pkt 1, a także wysokość opłat z tym związanych, nie wyższych niż równowartość
średniego kursu 100 euro, przeliczanego na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego
przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roku poprzedzającego rok wydania rozporządzenia,
za jedno świadectwo homologacji typu pojazdu lub jego zmianę oraz wzory dokumentów
stosowanych w tym zakresie, mając na uwadze sprawność funkcjonowania procesu rejestracji i
ewidencji pojazdów, możliwość prawidłowej identyfikacji pojazdów uzyskujących świadectwa
homologacji typu pojazdu wydane przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej oraz koszty przygotowania informacji o tych pojazdach na potrzeby rejestracji i
ewidencji pojazdów.
21. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznego
korzystania z pojazdów, o których mowa w ust. 17 pkt 1 i 2, oraz zakres warunków technicznych
tych pojazdów podlegających badaniu, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób
przeprowadzania badań zgodności tych pojazdów z warunkami technicznymi, wzory dokumentów
związanych z tymi badaniami oraz jednostki upoważnione do przeprowadzania tych badań.
Art. 68a. 1. Minister właściwy do spraw transportu przesyła, w terminie 30 dni od dnia wydania
świadectwa homologacji zgodnie ze wspólnotową procedurą homologacji, do właściwych organów
państw członkowskich Unii Europejskiej kopie tych świadectw wraz z opisem technicznym,
wystawionych dla każdego typu pojazdu, w zakresie wydania, zmiany lub cofnięcia świadectwa
homologacji typu pojazdu.
2. Minister właściwy do spraw transportu, co najmniej na 30 dni przed terminem wygaśnięcia
świadectwa homologacji wydanego zgodnie ze wspólnotową procedurą homologacji, przesyła do
właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej informację o wygaśnięciu świadectwa
homologacji typu pojazdu, ze wskazaniem powodu i daty wygaśnięcia oraz numeru
identyfikacyjnego VIN ostatniego pojazdu danego typu zgodnego z wygasającym świadectwem
homologacji.
3. Minister właściwy do spraw transportu przesyła raz w miesiącu do właściwych organów państw
członkowskich Unii Europejskiej listę świadectw homologacji typu przedmiotów wyposażenia i
części, w zakresie wydania, zmiany lub cofnięcia świadectwa homologacji.
4. Minister właściwy do spraw transportu w terminie 30 dni od dnia udzielenia zwolnienia od
obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, przesyła informację o udzielonych zwolnieniach do
właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej.
5. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej i właściwym organom
państw członkowskich Unii Europejskiej nazwy i adresy:
1 organu wydającego homologację typu pojazdu oraz typu przedmiotów jego wyposażenia lub
części;
2 upoważnionych jednostek badawczych, z podaniem zakresu upoważnienia.
6. Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze rozporządzenia, jednostkę
organizacyjną sobie podległą do wykonywania niektórych czynności, o których mowa w art. 68 oraz
ust. 1-4, mając na uwadze usprawnienie procedury w tym zakresie.
7. Jednostka, o której mowa w ust. 6, otrzymuje prowizję w wysokości nie wyższej niż 30 % od
opłat pobranych z tytułu niektórych czynności, o których mowa w art. 68 oraz ust. 1-4.
Art. 69. 1. Producent lub importer nowych pojazdów są obowiązani wydać wyciąg ze świadectwa
homologacji do każdego pojazdu, na którego typ wydano świadectwo homologacji, lub odpis decyzji
zwalniającej pojazd z homologacji.
2. Wyciąg ze świadectwa homologacji lub odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji
przekazuje się właścicielowi pojazdu.
Art. 70. Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić producenta lub importera
określonego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części z obowiązku, o którym mowa w art.
68 ust. 1.