Rozdział 7
Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu
Art. 71. 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika
rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis
ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3.
2. Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym
w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w
przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną.
3. Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa specjalna przeznaczona
do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu, jeżeli
odpowiada warunkom określonym w art. 66.
4. Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony do ruchu po
uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego, dokonanej na
podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy motocykla.
5. Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym
warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym
składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a
kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie rejestracji.
6. Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po
dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.
7. Właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest
obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia
jego sprowadzenia.

… prawo o ruchu drogowym, rozdział vii

Rozdział 6
Warunki techniczne pojazdów

Art. 66. 1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby
korzystanie z niego:
1 nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało
porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;
2 nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom
określony w przepisach szczegółowych;
3 nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości
określone w przepisach szczegółowych;
4 nie powodowało niszczenia drogi;
5 zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie
się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy
równoczesnym jej obserwowaniu;
6 nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości
określone w przepisach szczegółowych.
1a. Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i ciągnik
samochodowy, dla którego określono dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów powyżej 3,5
t, powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędkości montowany przez producenta
lub jednostkę przez niego upoważnioną, ograniczający maksymalną prędkość autobusu do 100 km/h,
a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h.
1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu:
1 specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby
Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i jednostek ochrony
przeciwpożarowej;
2 zabytkowego;
3 nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio
określone w ust. 1a;
4 używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;
5 przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.
1c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące
podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe niż
ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń ograniczających maksymalną prędkość pojazdów
przewożących niektóre towary niebezpieczne.
2. Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu i
ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane w
należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie.
3. Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne
ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd,
uniemożliwić samoczynne odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie świateł i
hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.
3a. Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art.
66a, cechy identyfikacyjne:
1 numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;
4. Zabrania się:
1 umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub
przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub
innych uczestników ruchu;
2 a) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów,
których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie
wpływa na środowisko;
3 stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom
określonym w przepisach szczegółowych;
4 umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie
pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub
czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie;
5 wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego
używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo
przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego
użycia; nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego i Straży Granicznej;
6 wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a
pkt 1;
7 dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem:
8 pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji lub decyzja
zwalniająca pojazd z homologacji,
9 pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność
gospodarczą w tym zakresie.
5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw
wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne
pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.
6. Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne
pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do
spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i
używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej i straży
pożarnej.
8. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególności:
1 konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;
2 zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko;
3 przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części;
4 przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.
9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się względami technicznymi,
zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wymogami ochrony środowiska oraz mając na celu
zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami
wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia i
części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu
drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko.
… prawo o ruchu drogowym, rozdział vi

Rozdział 4
Ruch zwierząt

Art. 35. 1. Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przeznaczonej do
pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pędzenie zwierząt mogą odbywać
się po poboczu, a jeżeli brak jest pobocza - po jezdni.
2. Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i 2 oraz
przepisy o ruchu pojazdów.
Art. 36. 1. Zabrania się jazdy wierzchem:
1 bez uzdy;
2 obok innego uczestnika ruchu na jezdni;
3 po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której
obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;
4 po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności;
5 po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.
2. Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.
Art. 37. 1. Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem.
Zwierzę pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi.
2. Poganiacz zwierząt jest obowiązany:
1 iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;
2 w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległości co najmniej
150 m światłem białym.
3. Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego prawej strony, w
liczbie nie większej niż 2 sztuki.
4. Zabrania się:
1 pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a po
innej drodze twardej - w okresie od zmierzchu do świtu;
2 pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;
3 pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległość;
4 zatrzymywania zwierząt na jezdni;
5 zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych lub
rowerów.
5. Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych drogach lub obszarach
oraz w określonym czasie.

Rozdział 3
Ruch pojazdów
1
Zasady ogólne
Art. 16. 1. Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.
2. Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej jezdni;
do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu do nieruchomości położonej przy
drodze.
3. Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach ruchu,
jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej połowie jezdni.
4. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Jeżeli pasy
ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej niż jednego pasa.
5. Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, motorowerem, wózkiem ręcznym oraz osoba
prowadząca pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu, chyba że nie nadaje
się ono do jazdy lub ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych.
6. Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy szynowe, jest
obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szynowemu.
2
Włączanie się do ruchu
Art. 17. 1. Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu
się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu:
1 na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego obiektu, z drogi
niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;
2 na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej;
3 na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;
4 a) na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd dla
rowerzystów;
5 pojazdem szynowym - na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.
2. Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność
oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu.
Art. 18. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego
(trolejbusowego) na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć prędkość, a w razie
potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu,
jeżeli kierujący takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub
wjechania z zatoki na jezdnię.
2. Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni pas ruchu
lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu
drogowego.
Art. 18a. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest
obowiązany:
1 zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;
2 zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym
autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje on zamiar wykonania
takiego manewru.
2. Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni pas
ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu
drogowego.
3
Prędkość i hamowanie
Art. 19. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad
pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby
terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia
ruchu.
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany:
1 jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;
2 hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;
3 utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania
się poprzedzającego pojazdu.
3. Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach ruchu, kierujący
pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem prędkości albo pojazdem lub zespołem pojazdów o
długości przekraczającej 7 m jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od pojazdu silnikowego
znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły bezpiecznie wjechać w lukę
utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem
przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest zabronione.
4. Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej 500 m, kierujący pojazdem
jest obowiązany utrzymywać odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż:
1 50 m - jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t lub
autobusem;
2 80 m - jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym w pkt 1.
5. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków
drogowych dopuszczalny odstęp, o którym mowa w ust. 4, w zależności od obowiązującej w tunelu
dopuszczalnej prędkości.
Art. 20. 1. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w
godzinach 500-2300 wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.
1a. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach
2300-500 wynosi 60 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20 km/h.
3. Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, wynosi w
przypadku:
1 samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t:
2 na autostradzie - 130 km/h,
3 na drodze ekspresowej dwujezdniowej - 110 km/h,
4 na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch
pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h,
5 na pozostałych drogach - 90 km/h;
6 zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1:
7 na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch
pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 80 km/h,
8 na pozostałych drogach - 70 km/h.
4. Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne określone w
przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h.
5. (uchylony).
5a. Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki może, w drodze
rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o
zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w
sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U.
Nr 52, poz. 343), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości pojazdów samochodowych.
6. Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi:
1 ciągnika rolniczego (również z przyczepą) - 30 km/h;
2 pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego -
30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym;
3 motocykla (również z przyczepą) i motoroweru, którymi przewozi się dziecko w wieku do 7
lat - 40 km/h.
Art. 21. 1. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za pomocą
znaków drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym.
2. Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być:
1 zmniejszona - jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym
przemawiają;
2 zwiększona - jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie
bezpieczeństwa ruchu.
3. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych,
prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem zabudowanym, jeżeli warunki
bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają.
4. Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędkość niższą
niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją lub stanem technicznym pojazdu.
Ograniczenie prędkości należy uwidocznić na znaku umieszczonym z tyłu pojazdu.
4
Zmiana kierunku jazdy lub pasa ruchu
Art. 22. 1. Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z
zachowaniem szczególnej ostrożności.
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się:
1 do prawej krawędzi jezdni - jeżeli zamierza skręcić w prawo;
2 do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi - jeżeli
zamierza skręcić w lewo.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie z zasadą
określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącznie w jednym kierunku.
4. Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa
pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na
ten pas z prawej strony.
5. Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku
jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru.
6. Zabrania się zawracania:
1 w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;
2 na autostradzie;
3 na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego;
4 w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch ten
utrudnić.
5
Wymijanie, omijanie i cofanie
Art. 23. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany:
1 przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu, a
w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się;
2 przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub
przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego
zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony;
3 przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować
szczególną ostrożność, a w szczególności:
4 sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa
ruchu lub jego utrudnienia,
5 upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym
upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.
2. Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze
ekspresowej.
6
Wyprzedzanie
Art. 24. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności,
czy:
1 ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia
komukolwiek ruchu;
2 kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;
3 kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru
wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność, a
zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu. W razie
wyprzedzania pojazdu jednośladowego lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy niż 1
m.
3. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony
wyprzedzanego pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5 i 10.
4. Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów
uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni jednokierunkowej.
5. Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo, może
odbywać się tylko z jego prawej strony.
6. Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio po nim
zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem bez
silnika jest obowiązany zjechać jak najbardziej na prawo i - w razie potrzeby - zatrzymać się w celu
ułatwienia wyprzedzania.
7. Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni:
1 przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;
2 na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;
3 na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest
kierowany.
8. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na jezdni:
1 jednokierunkowej;
2 dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący nie
wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym - w miejscu, gdzie
jest to zabronione znakami na jezdni.
9. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego
zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w
kierunku przeciwnym.
10. Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami ruchu,
przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 i 7:
1 na jezdni jednokierunkowej;
2 na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze zabudowanym lub
trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym przeznaczone są do jazdy w tym samym
kierunku.
11. Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym.
7
Przecinanie się kierunków ruchu
Art. 25. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli
skręca w lewo - także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w stosunku do
innych pojazdów, bez względu na to, z której strony nadjeżdża.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu poza
skrzyżowaniem.
4. Kierującemu pojazdem zabrania się:
1 wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do
kontynuowania jazdy;
2 rozdzielania kolumny pieszych.
Art. 26. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.
2. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa
pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.
3. Kierującemu pojazdem zabrania się:
1 wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem
przejścia, na którym ruch jest kierowany;
2 omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia
pierwszeństwa pieszemu;
3 jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych.
4. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest obowiązany jechać
powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.
5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze względu na brak
wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej samej powierzchni.
6. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu obok
oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest
wyposażony w wysepkę dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący
jest obowiązany zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobodne
dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy ruchu innych
pojazdów komunikacji publicznej.
7. W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego znaku, lub
osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd
w celu umożliwienia jej przejścia.
Art. 27. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest obowiązany
zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerowi znajdującemu się na przejeździe.
2. (uchylony).
3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią, jest obowiązany
ustąpić pierwszeństwa rowerowi.
4. Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla rowerzystów i
bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany.
Art. 28. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez
przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wjechaniem na tory jest on
obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć odpowiednie środki
ostrożności, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych powodów przejrzystość powietrza jest
zmniejszona.
2. Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go zatrzymać w
bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urządzenie zabezpieczające albo
dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd.
3. Kierującemu pojazdem zabrania się:
1 objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd, jeżeli
opuszczanie ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało zakończone;
2 wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do kontynuowania
jazdy;
3 wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;
4 omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby to
wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu.
4. W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest obowiązany
niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe, ostrzec kierującego pojazdem
szynowym o niebezpieczeństwie.
5. Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m, który nie może
rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na przejazd kolejowy jest obowiązany
upewnić się, czy w czasie potrzebnym na przejechanie przez ten przejazd nie nadjedzie pojazd
szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym.
6. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe; przepis ust.
3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowego, na którym ruch jest kierowany.
8
Ostrzeganie oraz jazda w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza
Art. 29. 1. Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie gdy
zachodzi konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.
2. Zabrania się:
1 nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;
2 używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w
związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;
3 ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowodować oślepienie
innych kierujących.
Art. 30. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie jazdy w
warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi
lub innymi przyczynami, a ponadto:
1 kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany:
2 włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła jednocześnie,
3 poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dźwiękowe w
czasie wyprzedzania lub omijania;
4 kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany:
5 włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,
6 korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi
jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.
2. Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem także
podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.
3. Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona
przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość mniejszą niż 50 m. W razie poprawy
widoczności kierujący pojazdem jest obowiązany niezwłocznie wyłączyć te światła.
9
Holowanie
Art. 31. 1. Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że:
1 prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h
poza tym obszarem;
2 pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej widoczności;
3 w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym
pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wykluczający potrzebę kierowania
nim;
4 pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający odczepienie
się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla, który powinien być połączony z
pojazdem holującym połączeniem giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;
5 pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie
ostrzegawczym trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej widoczności ma
ponadto włączone światła pozycyjne; zamiast oznaczenia trójkątem odblaskowym pojazd
holowany może wysyłać żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla innych
uczestników ruchu;
6 w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ
hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim - dwa układy;
7 odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od 4 do
6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian pasami
białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu
tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów jednostek wojskowych podporządkowanych
Ministrowi Obrony Narodowej.
2. Zabrania się holowania:
1 pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że
sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;
2 pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie układu
hamulcowego uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest unieruchomiony;
3 więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;
4 pojazdem z przyczepą (naczepą);
5 na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do
najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.
3. W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub użycia
hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie może przekraczać rzeczywistej
masy całkowitej pojazdu holującego.
10
Ruch pojazdów w kolumnie
Art. 32. 1. Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać:
1 samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli - 10;
2 rowerów jednośladowych - 15;
3 pozostałych pojazdów - 5.
2. Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów
samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów.
3. (uchylony).
4. Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących przepisów
ruchu drogowego.
5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz do pojazdów jednostek
podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.
6. Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery jednośladowe oraz pojazdy, o których
mowa w ust. 5.
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się koniecznością zapewnienia porządku oraz
zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowego, określą, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji i
oznakowania kolumn pojazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.
11
Przepisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów oraz pojazdów zaprzęgowych
Art. 33. 1. Kierujący rowerem jednośladowym jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów lub z
drogi dla rowerów i pieszych. Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla rowerów i pieszych, jest
obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.
1a. W razie braku drogi dla rowerów lub drogi dla rowerów i pieszych kierujący rowerem
jednośladowym jest obowiązany korzystać z pobocza, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 5, a jeżeli nie jest
to możliwe - z jezdni.
2. Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono
umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę.
3. Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się:
1 jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu;
2 jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub
podnóżkach;
3 czepiania się pojazdów.
4. Na przejeździe dla rowerzystów, kierującemu rowerem zabrania się:
1 wjeżdżania bezpośrednio przed jadący pojazd;
2 zwalniania lub zatrzymywania się bez uzasadnionej przyczyny.
5. Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jednośladowym jest
dozwolone wyjątkowo, gdy:
1 opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem lub
2 szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością
większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brakuje wydzielonej drogi dla rowerów.
6. Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać powoli,
zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.
7. Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla ruchu pieszych w
przepisach art. 11 ust. 1-3, jeżeli opiekuje się on osobą kierującą rowerem w wieku do lat 10.
Art. 34. 1. Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio sprawne
fizycznie i dające sobą kierować.
2. Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim stanie,
aby mógł nad nimi panować.
3. Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych. Odległość
między piątym pojazdem a następnym nie może być mniejsza niż 200 m.
4. Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu, gdzie nie ma
dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za uzdę.
5. Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się:
1 przeciążania zwierzęcia;
2 jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;
3 pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;
4 jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

Rozdział 1

Zasady ogólne

Art. 3. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność

albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby

spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w

związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.

Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli jej

zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie.

3. Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa ruchu

drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego usunięcia

zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników

ruchu.

Art. 4. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy

tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na

możliwość odmiennego ich zachowania.

Art. 5. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,

sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika

inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli mają

pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi.

3. Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo

przejazdu.

Art. 6. 1. Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na

drodze:

1 policjant;

2 żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający

przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem

życia lub mienia;

3 (1) funkcjonariusz Straży Granicznej w strefie nadgranicznej;

4 (2) funkcjonariusz Straży Granicznej;

5 a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

6 b) umundurowany inspektor kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny;

7 c) strażnik gminny (miejski);

8 pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

9 pracownik zarządu drogi lub inna osoba wykonująca roboty na drodze na zlecenie lub za

zgodą zarządu drogi;

10 osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;

11 kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub

wysiadaniem dzieci.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne z

dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy.

3. Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności:

1 dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;

2 nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów

dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania

ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie:

1 określi, w drodze rozporządzenia, organizację i sposób kierowania ruchem drogowym;

2 może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne osoby do wykonywania czynności, o

których mowa w ust. 1, oraz określić okoliczności, szczegółowe warunki i sposób

wykonywania tych czynności.

Art. 7. 1. Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje.

2. Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w

porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności konieczność

dostosowania sygnałów drogowych do postanowień umów międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres

obowiązywania.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i

sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach.

Art. 8. 1. Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem

samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków

drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których

mowa w art. 7 ust. 2.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do:

1 kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej;

2 pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek.

3. Karta parkingowa powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samochodowego w

sposób umożliwiający jej odczytanie.

4. Kartę parkingową wydaje osobie niepełnosprawnej starosta. Za wydanie karty parkingowej

pobiera się opłatę w wysokości ustalonej przez ministra właściwego do spraw transportu.

5. Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie, wydanego przez

zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego,

umiarkowanego, lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R

lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego na mocy

przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności.

5a. W przypadku osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenia zaliczające do stopnia lekkiego

kartę parkingową wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art.

6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.2)). W przypadku

orzeczeń wydanych przez organy rentowe równoważnych z orzeczeniami o stopniu lekkim, w

których nie określono przyczyny niepełnosprawności, kartę parkingową wydaje się na podstawie

orzeczenia, wraz z zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym ograniczenie sprawności ruchowej.

5b. Kartę parkingową placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych wydaje starosta.

6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi w

kartę parkingową wydaną za granicą.

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1 wzór karty parkingowej, uwzględniając w szczególności konieczność ujednolicenia wzoru

karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu

umożliwienia korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu

drogowym, określonych w przepisach prawa krajowego;

2 a) wzór oraz tryb wydania karty parkingowej dla placówek, o których mowa w ust. 2 pkt 2;

3 wysokość opłat za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej

wydaniem i dystrybucją.

8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych uprawnionych do uzyskania karty parkingowej oraz tryb wydawania tym

placówkom karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

Art. 8a. (uchylony).

Art. 9. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd

pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego drogi, a w razie

potrzeby zatrzymanie się.

Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na

drogach krajowych.

2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i

gminnych oraz na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście

stołecznym Warszawie.

3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych, z

zastrzeżeniem ust. 6.

4. Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust. 6.

5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach

powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7. Zarządzanie ruchem na drogach w strefie zamieszkania, z wyjątkiem dróg publicznych, należy do

podmiotów zarządzających tymi drogami.

8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania

ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.

9. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10. Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę

organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu

tranzytowego.

11. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed

zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu

pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu

pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności:

1 konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,

2 potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3 potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz

wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.